Wiadomość
  • Informacja o wykorzystywaniu plików cookies

    Witryna leuro.pl korzysta z plików cookies w celu świadczenia Państwu usług na najwyższym poziomie. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu końcowym. Możecie Państwo w każdym czasie dokonać zmiany ustawień dotyczących cookies w ustawieniach przeglądarki.

    Więcej o Polityce prywatności i wykorzystywaniu plików cookies

Drewno umieszczone w konstrukcjach podlega działaniu różnych sił, które dążą do zmiany jego kształtu, naruszenia jego spoistości, czyli do odkształcenia go lub zniszczenia. Drewno, tak jak i inne materiały, ma zdolność przeciwstawiania się tym siłom. Tę zdolność drewna do przeciwstawiania się  działaniu zewnętrznych sił dążących do jego przejściowego lub trwałego odkształcenia albo zniszczenia nazywamy jego własnościami mechanicznymi.  Drewno przeciwstawia się siłom na nie działającym do pewnej granicy, po której przekroczeniu następuje jego zniszczenie, a więc złamanie, rozerwanie, rozłupanie itd. Granica ta nosi nazwę wytrzymałości drewna i jest wyrażona stosunkiem wielkości siły do pola przekroju, na który działa.


a)   WYTRZYMAŁOŚĆ NA ŚCISKANIE
Ściskanie występuje m.in. w słupach budowanych,  podkładach kolejowych, nogach krzeseł. Wytrzymałość drewna na ściskanie wzdłuż włókien zawiera się w granicach od 25 kG/cm² (osika) do 1050 kG/cm² (gwajak). Średnio wynosi ona 400 - 500 kG/cm². Sęki wpływają ujemnie na wytrzymałość drewna na ściskaniewzdłuż włókien, zwiększają natomiast wytrzymałość w poprzek włókien. Przeżywiczenie powiększa tę wytrzymałość w obu kierunkach.

b)   WYTRZYMAŁOŚĆ NA ROZCIĄGANIE;
Wytrzymałość na rozciąganie wzdłuż włókien wynosi od 640 (wierzba) do 1520 kG/cm² (przeorzech), a w poprzek włókien - od 23 (jodła) do 97 kG/cm² (przeorzech). Sęki wydatnie obniżają wytrzymałość drewna na rozciąganie.;

c)  WYTRZYMAŁOŚĆ NA ZGINANIE
Ze zginaniem drewna spotykamy się na każdym kroku. Występuje ono w belkach stropowych i balkonowych, siedzeniach ław, łukach strzelniczych. Zginanie jest wynikiem działania siły, która w drewnianej belce powoduje ściskanie włókien od strony przyłożenia tej siły i rozciąganie od strony przeciwnej. Te dwie własności mechaniczne decydują o stopniu wytrzymałości drewna na zginanie. Wynosi ono od 520 (osika) do 1295 (kornel). Duży wpływ na obniżenie wytrzymałości drewna na zginanie mają sęki znajdujące się w zginanej belce po stronie przeciwnej działaniu siły.

d)   WYTRZYMAŁOŚĆ NA ŚCINANIE
Ścinanie drewna występuje w połączeniach konstrukcji budowlanych i meblarskich, gdy na materiał działają dwie równoległe do siebie siły skierowane przeciwnie, dążące do przesunięcia jednej części materiału w stosunku do drugiej. Ścinanie w drewnie towarzyszy zginaniu i rozciąganiu. Wytrzymałość drewna na ścinanie wzdłuż włókien jest, poza jego wytrzymałością na rozciąganie w poprzek włókien, jedną z najmniejszych wytrzymałości drewna. Wynosi ona od 45 (lipa i olcha) do 140 kG/cm² (persimon).

e)  WYTRZYMAŁOŚĆ NA SKRĘCANIE
Skręcanie drewna następuje, gdy na belkę zamocowaną w jednym końcu działa na drugim końcu para sił dążąca do skręcenia jej włókien. Wytrzymałość na skręcanie naszych gatunków drewna wynosi od 90 (świerk) do 350 kG/cm² (robinia akacjowa). Pęknięcia i sęki obniżają wytrzymałość drewna na skręcanie.

f)  UDARNOŚĆ
Udarnością nazywamy odporność drewna na uderzenia i mierzymy ją w jednostkach pracy odniesionych do powierzchni przekroju (kGm/cm²). Udarnośc zawiera się w granicach od 0,25 (jałowiec) do 1,54 kGm/cm² (przeorzech). Z naszych gatunków największą udarność ma robinia akacjowa (1,14) i brzoza (1,00). Udarność zależy od sprężystości drewna. Im bardziej drewno sprężyste, tym wytrzymalsze na uderzenia.

g)  ŚCIERALNOŚĆ
Ścieralność drewna polega na powierzchniowym ubytku substancji drzewnej pod wpływem różnych rodzajów tarcia. Na ścieranie narażone jest drewno podłóg, stopnie schodów, drewniane nawierzchnie mostów, płozy sań itp. Odporność na ścieranie można zwiększyć stosując pasty, woski, smary.

h) TWARDOŚĆ
Twardość drewna jest to przeciwstawianie się materiałom weń wciskanym. Bada się ją przez wciskanie stalowej kulki w powierzchnię drewna. największą twardością odznacza się przekrój poprzeczny drewna. Twardość ma istotne znaczenie przy obróbce mechanicznej drewna.

i) WYTRZYMAŁOŚĆ NA ROZŁUPANIE
Ze zjawiskiem dzielenia drewna wzdłuż włókien, czyli rozłupywania, spotykamy się często próbując wbić w deskę gwóźdź. Występuje ono również przy pracy siekierą, klinami, pod działaniem wkrętów i kołków. Wytrzymałość naszych gatunków na rozłupanie wynosi od 4,6 (sosna) do ponad 9 kG/cm² (grab). Odwrotnością wytrzymałości na rozłupanie jest łupliwość. Zależy ona od gatunku drewna, regularności przebiegu włókien, sękatości, kierunku działania siły. Drewno najlepiej łupie się wzdłuż promieni rdzeniowych, gorzej wzdłuż płaszczyzn stycznych, a nie łupie się zupełnie w poprzek włókien.

Skala łupliwości drewna

Najbardziej łupliwe

bambus

Bardzo łatwo łupliwe

świerk, jodła, wejmutka, topola, osika

Łatwo łupliwe

dąb, buk, olcha, orzech, lipa, kasztanowiec, sosna, modrzew, cis

Trudno łupliwe

śliwa, grusza, jabłoń, jawor, jesion, przeorzech

Bardzo trudno łupliwe

wiązy, trześnia, grab, robinia, brzoza, sosna czarna

Prawie niełupliwe

dereń, heban, palisander

Niełupliwe

gwajak, palmy

lokalizacja

Copyright © 1993-2013 Leuro

background image from flickr by 2Tales